De langjarige zwaarmoedigheid was als een deken van hem afgegleden sinds het jonge stel de twee kamers op de eerste verdieping huurde.
Het was geen puur economische transactie, al hadden ze samen alles uitvoerig doorgerekend en een redelijke huur afgesproken.
Ze waren met z’n drieën als vanzelf een gezamenlijke huishouding gaan voeren en er was bijna altijd aanloop van hun vrienden.
Omdat je maar een gemoedsgesteldheid tegelijk kunt hebben en de lichtheid van de jeugd de hele dag geen plaats liet voor zijn somberte was hij opgebloeid.
Maar nu liet een zorgelijk bericht hem niet los.
Hebben jullie dat nu ook, vroeg hij, dat je denkt stel dat het echt zo is dat het niet over een paar decennia maar misschien al over tien jaar is, die totale ineenstorting van de beschaving.
Ja, zei het meisje, dat weten wij allang.
De jongen met het rare haar was door haar geknipt toen hij was gaan solliciteren en zag er nu heel normaal uit.
Voor jou is dit nieuw, zei hij, wij zijn niet anders gewend dan dat dingen niet meer goed gaan.
Ineens realiseerde hij zich ten volle hoe anders hun wereld eruitzag dan de zijne.
Eigenlijk blijven jullie er best rustig onder, zei hij.
Ja, zei het meisje, wij leven nu. Er is niks anders.
Ik weet wat er geweest is, en alles werd altijd beter, zei hij.
Ja dat zien we, zei het meisje.
Hij vroeg zich af waar het omslagpunt had gezeten en waarom hij dat gemist had.