Wat ik gek vind, mensen zijn banger om iets te verliezen dan dat ze gretig zijn om iets te winnen, hebben ze onderzocht. Hoe kan het dan dat iedereen op zijn handen blijft zitten?

Het omslagpunt, ja, achteraf kon hij het toch wel aanwijzen, dat was het rapport de Club van Rome, eind jaren zestig als hij het zich goed herinnerde, die lelijke kras op ons zonnige wereldbeeld van eeuwig groeiende welvaart.

De langjarige zwaarmoedigheid was als een deken van hem afgegleden sinds het jonge stel de twee kamers op de eerste verdieping huurde. 

Het is precies wat de dokter zegt, je zult ermee moeten leren omgaan peinsde hij hardop terwijl de problemen van de wereld en Nederland in het bijzonder in al hun facetten als zwarte diamanten aan zijn geestesoog voorbijtrokken.

Wat gebeurt er met mij?, ja hij had geen idee of er in ieder geval geen woorden voor.

Het bonzen hield aan. Heb je geen bel vroeg de jongen met dat rare kapsel. Nee die is al heel lang kapot, maar er belt toch nooit iemand. Dan is het de pizza zei de jongen en liep naar de voordeur.

Het groepje jongeren was zo vanzelfsprekend uit het park mee terug gewandeld naar zijn flat, dat het niet meer dan natuurlijk leek om ze binnen te noden. Gezellig wel. 

De zon speelde door de bladeren van de berk die zich als een parasol over het vrolijk pratende groepje boog. In een spikkelpatroon van licht leken de mensen in elkaar op te gaan.

Niemand op straat, het was er nog warmer dan binnen.

IJskoffie zou lekker zijn nu, maar hij had geen ijs. Hij keek naar ARTE op de televisie, zoals elke middag en zag een documentaire met afbrokkelende ijsbergen en verdwijnende regenwouden, gelukkig met de rustgevende commentatorstem die hij had leren kennen en waarderen bij zo menig ander programma hier.

Het zonlicht viel gefilterd op de vensterbank. Pianoklanken zweefden door de kamer op een bedje van sigarettenrook. Hij nam een slok koffie. Zijn blik gleed over de foto’s van de kleinkinderen op het wandmeubel.