Het is precies wat de dokter zegt, je zult ermee moeten leren omgaan peinsde hij hardop terwijl de problemen van de wereld en Nederland in het bijzonder in al hun facetten als zwarte diamanten aan zijn geestesoog voorbijtrokken.
Dat is voor jou wel comfortabeler dan voor ons, zei het meisje opkijkend van het lakken van haar teennagels.
Het zou allemaal wat eerlijker verdeeld moeten zijn of worden, maar dat gaat niet gebeuren als het aan jullie ligt.
Nu was hij ineens weer jullie.
Omdat hij halverwege de vorige eeuw was geboren als wit jongetje. Geprivilegieerd in zijn doorweekte katoenen luier, gebed in de onderste la van de commodekast door zijn boven de wastobbe slovende moeder van twaalf kinderen.
Sindsdien had hij alles beter, groter, efficiënter, comfortabeler en duurder zien worden. En meedogenlozer. En zat hij te vereenzamen in zijn flatje waar hij nu de schuld van het ineenstortende natuurlijke en het maatschappelijk-culturele ecosysteem op zijn schouders gelegd kreeg.
Uw klimaatvoetafdruk is gewoon obsceen vergeleken bij die van ons en helemaal met die van de rest van de wereld zei het meisje.
Ja, wij stookten kolen en later olie met beroerd rendement in huizen zonder isolatie, dacht hij, en de straten zagen blauw van de ongefilterde auto’s die we reden.
Maar we consumeerden veel minder en het werd niet met het vliegtuig aangevoerd, dat zou je dan ook moeten meetellen vond hij, maar het meisje dacht dat dat niet opwoog tegen het uitvinden van de bio-industrie, pesticides en schaalvergroting waarmee de biodiversiteit hier en in de rest van de wereld sindsdien steeds verder om zeep werd gebracht.
Beschavingen vergaan doordat belangengroepen steeds efficiënter en effectiever worden in het verdedigen en consolideren van hun deelbelangen, las hij net nog ergens.
What goes up must come down.
Maar dat was vroeger, leek iedereen te denken, wij zijn daarvoor te speciaal en bijzonder.
Ik kan jullie wel twee kamers verhuren hier, hoorde hij zichzelf zeggen.