Hoewel het leven van de kamermeisjes zich grotendeels binnen de kasteelgrachten afspeelde, waren er dagelijks wel gelegenheden om daar buiten te geraken. Was het niet om water te halen dan wel om het vleespakket op te pikken dat dagelijks vanuit Nijmegen per tram naar Arcen werd verzonden.

Beetje decadent wel. Smaakvol gekleed, glas wijn losjes in de linkerhand, de andere rustend op de vensterbank. De blik verwaaiend in de kasteeltuin. Het knapperende openhaardvuur is het enige wat je hoort, of misschien nog een zware staande klok ergens in een hoek. En zacht pianospel van een schimmige vrouw in het lang achter een Steinway op de achtergrond. Dan een stemmige zucht en denken dat het toch nooit iets wordt met het leven.

Op verzoek van zorgorganisatie Daelzicht schreef ik in 2013 het boekje 'Met zorg en ziel' over vernieuwende praktijken in de gehandicaptenzorg.

Met een kritische geest kan een mens zich tegen heel wat flauwekul beschermen. Verdiep je je ergens in en laat je het gezond verstand spreken dan voel je al gauw of er ergens iets scheef zit. Het risico hierbij zit hem in de omstandigheid dat je met je schouwende geest wel eens op iets kunt stuiten dat dan wel niet direct verklaarbaar is, maar waar toch te veel waarheid in zit om het als onzin te verwerpen. Zoiets gebeurde de in Broekhuizen woonachtige tekenleraar, kunstschilder Toon van de Ven.

Langs de Rijksweg Venlo-Grathem ligt ter hoogte van Baarlo een bescheiden kasteel. Eromheen een flinke wilde tuin met enkele beelden en een soort karrenspoor dat als oprijlaan in een boog van de poort in de muur naar de poort van de binnenplaats leidt.

Muziek daar hield ik van. En toen ik in '78 kwam te werken bij Stadjournaal in Sittard zat de roemruchte platenzaak Siva in het belendende pand en Buro Pinkpop om de hoek.

Ik keek altijd uit naar het Zomerparkfeest in Venlo.